Bir yanda, her gün mantar gibi üreyen gecekonduların birinde yaşayan, konfeksiyon bekçisi Şevket’in oğlu Şahin...
Öte yanda Boğaz’da, ahşap bir konakta yaşayan, iş insanı Feridun Bey’in oğlu Şamil...
İkisinin de sorunları aynı: İçe dönük, uyumsuz ve kekemeler. İnsanlardan kaçıp kendi hayallerinde yaşamayı seviyorlar. Çünkü insanlar acımasız... Onların eksikliğini, bir eğlence aracı olarak görüyor ve kendi içlerindeki eksikliği gidermek için onlarla eğleniyor, alay ediyorlar.
Biri dışında... Filozof.
 
Bu sırada Şahin, Şamil’i kulübeye götürmüş, içerideki kitapları gösteriyordu. Emel Hanım, bir süre sonra Şamil’i göremeyince telaşlandı:
“Şamil? Şamil, oğlum, nereye kayboldun?”
Annesini duyan Şamil, koşup geldi:
“Anne, içeride çok kitap var.” Filozof’a döndü. “Dede, sen bu kitapların hepsini okudun mu?”
Filozof, çocuğa tatlı bir gülümsemeyle bakarak başını okşadı.
 
Mahmut Baycan, bu kez de bir yandan hızla yeşili yok edilip betonlaştırılan, bir yandan da çevresinde kamu arazilerine çökülerek “plansız, temelsiz” gecekondularla doldurulup her türlü suça açık gettolar oluşturulan bahtsız İstanbul’un rant sorununu ele alıp işlemiş, iki ayrı çevrede yaşayan sorunlu iki genç insanın sonunda kesişen trajik yaşam öykülerinin içinde.
Hem de her zamanki yalın ve akıcı anlatımıyla... Ve her zamanki önermeleriyle -bu kez emekli bir öğretmenle Filozof’un ağzından- birlikte.
Soluk soluğa okuyacağınız sıra dışı bir roman... Bunu, ilk sayfayı okumaya başladığınızda anlayacaksınız zaten.